Soms zegt de stilte meer dan woorden kunnen uitdrukken. Dat bleek opnieuw uit de inzendingen voor onze schrijfwedstrijd met het thema Tussen 2 stiltes. Met gevoel, verbeelding en oog voor wat onuitgesproken blijft, wisten jullie bijzondere momenten en emoties tot leven te brengen.
Na het zorgvuldig lezen van alle inzendingen is er één gedicht dat eruit sprong door zijn kracht, subtiliteit en impact.
De winnaar: D. Troost
Het winnende gedicht van D. Troost weet precies te raken waar dit thema om draait. Met een ingetogen stijl en zorgvuldig gekozen woorden maakt het voelbaar wat zich tussen twee stiltes kan afspelen.
D. Troost wint een boekenbon van €30, een exclusieve publicatie en spotlight op onze website én een jaar Goldmembership.
Wachtkamer
door D. Troost
Tik. Tik. Tik.
Ritmisch geluid tegen een witte muur.
Paniekerig zoek ik in gedachten naar iets.
Een verhaal om te vertellen. Een vraag om te stellen.
Niets.
De klok slaat drie keer.
Theetijd. De ketel fluit, mijn moeder staat op naar de keuken.
Ze komt terug met het gebloemde dienblad, twee kopjes.
Ze pakt het ronde blik waarin ze kleine blokjes chocolade bewaart en biedt het aan.
Zet dan het blik op de eettafel achter haar.
Bij een tweede kopje zal ik nog een stukje krijgen. Zo hoort dat.
In de donkere eiken kast staan boeken die al jaren niet van plek zijn gewisseld.
Elke dinsdag worden ze netjes afgestoft maar nooit meer gelezen.
Voor de boeken staan fotolijstjes van alle kleinkinderen.
Moederdag is net geweest, een aantal gezichten zijn ouder geworden.
Twee meisjes die ze niet meer ziet.
Het zijn tieners in hun frame. Versteend in de tijd.
Ze moeten toch al mid-twintig zijn, in werkelijkheid.
Onder de boeken staat het nette servies, alleen voor feesten en partijen.
Sierlijke kopjes met bloemetjes en gouden randjes.
Dunne oortjes, te dun om je vinger doorheen te doen.
Maar feestjes zijn te veel geworden.
Ik babbel maar wat.
Mijn moeder zegt Ja, ja, ja. Nee mam. Nee. Oh. Nee nee nee.
Twee apparaatjes in haar oren. Maar ze is al lang gestopt met luisteren.
Ik staar naar een jongere versie van mezelf. Naast haar een trotse bruidegom.
Daaronder nog 3 trouwfoto’s.
Mijn oudste broer trouwde nooit, zijn foto staat op een klein tafeltje rechts in de hoek.
Daarnaast mijn vader en mijn jongste broer. Het tafeltje van de doden.
Alleen de vrouwen zijn hier overgebleven.
In dit huis lijkt de tijd stil te staan.
Met elk uur een gons bewijst de oude houten klok dat de tijd ook hier verstrijkt.
Maar mijn moeder doet niet meer mee.
Geen vakanties. Geen feestjes.
Zelfs haar elektrische fiets staat stil in de schuur.
Ze wacht. Ze wacht tot ook haar tijd voorbij is.
Ik wacht ook. 4 uur. Koffietijd.
Mijn moeder zet haar eenpersoons-koffieapparaat vast aan.
Dan ramt ze bij wijze van afscheid haar kin drie keer tegen mijn wangen.
Dag mam. Tot volgende week.
Dank aan alle deelnemers
Dank aan iedereen die heeft meegedaan. Jullie woorden maakten duidelijk dat kleine dingen allesbehalve klein zijn. Blijf schrijven, blijf ontdekken en blijf die momenten vangen.
