door R. van de Struik; ‘heroverde adem’
(bloemlezing jul-sep 2026)
met: R.E.N.S., Laurent de Buisson, R. Delarbusto, Lorenzo M., Stoker, C. Krzaka,
Antoon B. van Biesterland & Babéra Bokorból
JULI
- R.E.N.S. mythische maakbaarheid
- Laurent de Buisson – Venus van Fleringen
- R.E.N.S. ‘met de wolven’
- Laurent de Buisson – Jaruda
- R. Delarbusto – de strengste kerk
- R.E.N.S. de muren
- R.E.N.S. uit de struiken
- Laurent de Buisson – vezelbeverharten
- R.E.N.S. als je alle ogen verzamelen zou
- R.E.N.S. met een speelse eenvoud
- Laurent de Buisson – De lach van Iambe
- Lorenzo M. – een acceptabele afwijking
- R.E.N.S. De zwerftocht
AUGUSTUS
- R.E.N.S. jouw hand
- R.E.N.S. één knippering
- Laurent de Buisson – Schapen zouden zij zijn
- Laurent de Buisson – Nooit zag ik haar
- R.E.N.S. echo van een woord
- Stoker – duizend-dingen-doekje
- C.Krzaka – kinderen op het plein
- C.Krzaka – als het graf
- Laurent de Buisson – kanteling
SEPTEMBER
- Laurent de Buisson – ‘Er is geen stem die hij nog horen wil’
- Laurent de Buisson – hij keek gespiegeld
- Stoker – Ik switch
- R.E.N.S. natte sokken
- R.E.N.S. kunstmatige ontreddering
- Stoker – A.B. (Artificial Beauty)
- Antoon B. van Biesterland – Teruggetrokken
- Babéra Bokorból – Dagdromerijen
- C.Krzaka – heroverde adem
===
R.E.N.S. mythische maakbaarheid
Alle verwachtingen
die hij de berg opduwt
en donkere dalen
die hij verder uitdiept
een lucht die zwaarder wordt
door de lasten die hij zichzelf oplegt
– het verzwijgen van dat wat leeft
waaronder ook de stilte zelf –
In dat vacuüm van zijn
probeert hij toch door te leven
zijn opportuun bestaan
waarin hij zich gezegend waant
want geluk dwingt hij af
door te geloven in zichzelf en god
pech of verlies wordt nooit als straf gezien
voor zijn slechte gedrag
===
Laurent de Buisson – Venus van Fleringen
Jouw goddelijk lichaam
uit Parisch marmer gehouwen
eenzaam in het zonlicht
die lange verstilde jaren
verdicht smachtend en
wachtende lippen
ontvang mijn kus
mijn omhelzing
de warmte van leven
Jouw verstening zal verjaren
als wij vertrouwen op onze liefde
blijft ook jouw schoonheid behouden
===
R.E.N.S. ‘met de wolven’
Met zijn rug tegen de boomstam
op het kruispunt neergestreken
kijkt hij naar zijn lege handen
die zijn leven lang gedragen hebben
in elk duister blindelings betastten
wat hij niet uit het oog verliezen kon
Wegen liggen immers aan zijn voeten
hij hoeft slechts de route te gaan
waaraan zijn gevoel niet ontkomen kan
over onverharde paden en bergpassen
met stappen zo groot als zijn hart
overgeleverde fabels vertrappen
De beelden die hij vermorzelen zal
deinen mee op de riviergolven
waar hij met de wolven meezwemt
huilt bij het minste geringste maanlicht
de kleuren accepteert die hij aantreft
en ongeremd elke daad aan haar wijdt
===
Laurent de Buisson – Jaruda
Hij verafschuwt haar als ze spreekt
wanneer ze zo aanwezig is
hem van dichtbij negeert
of wanneer zijn stilte haar raakt
als de duisternis blijft
en haar gevoelloosheid zich wraakt
Nooit zal hij die leegte vullen
wanneer zij verdwijnt in het niks
geen windvlaag als werkelijkheid voelen
noch een vervorming
van lang verzwegen gemis
Hij verafschuwt haar als ze spreekt
wanneer ze zo aanwezig is
terwijl ze alles hekelt als striemende wind
hem van dichtbij negeert
of zijn zwijgen aankomt
hem verbiedt te spreken zonder haar stem
Hem verbiedt te zwijgen zonder haar stem
troebeler dan de duisternis
omslachtig als de eindigheid
was zij alle dagen
zuigend
leegtrekkende grond zonder uitdoving
Haar spreken is geen waar einde
dichterbij doch echt
hij verafschuwt haar als ze spreekt
wanneer ze aanwezig is
verbonden doch wrang zolang ze doorleeft
daarom voldoen de talen nooit
voor de oneindige tranen
– of hij lijkt verdrietig
verdrietig dat het zo lijkt
===
R. Delarbusto – de strengste kerk
Zij merken aan alles dat men gevangen zit
echter zien zij de muren of de tralies niet
noch de zee die hen dan verwijderen zou
van datgene hen ooit lief was in hun leven
waartegen men geen ander weerwoord heeft
dan zwijgen over dat wat echt belangrijk is
Men probeert de werkelijkheid op te vangen
door de druppels van afgekoelde aardplaten
met een vervaarlijk bot mes af te schrapen
waardoor metershoge stapels onnavolgbaar
gewik en geweeg en/of gewikt en gewogen
materiaal zonder invoelbaar verhaal ontstaan
Zij die de pogingen doen om hen te begrijpen
hun uitingen onder een inlevende loep leggen
die de verwarring door eenzaamheid verdient
zij stuiten op onzichtbare muren en trillingen
door ongrijpbaar zelf opgeworpen traliewerk
waar regels van de strengste kerk niks bij zijn
===
R.E.N.S. de muren
vaak zijn het de muren
die mij binnen
danwel buiten houden
zij blijken dan invoelbaar
of een gevisualiseerde opstandigheid
een onbetrouwbaar bouwwerkje meestal
maar soms
overleven ze de eeuwen
die wij goden moeten doorstaan
dan kunnen wij nog duizend keer proberen
te vliegen
onze hielen lichten voor de zon opkomt
alsnog moeten wij ooit door die muren breken
die ons
van werkelijkheid onderscheidt
===
R.E.N.S. uit de struiken
Hij liet de landschappen
aan zich voorbijtrekken
terwijl meereizende seizoenen
-op vleugels zonder einde-
wiegden in uiterste regionen
van zijn zichtlijnen
Hij zag er geen heil meer in
om zijn benen verder te strekken
ondanks waarschuwingen dat de boom
-waaronder hij verbleef- wegkwijnde
zwiepte in verbeten stormen
uit vergleden tijden
Hij kon vanaf die plek de rivier zien
met het bos in zijn rug
terug op de opgeschoven zandheuvel
met keien -door de ijstijd- seinde
brieste in Rijnlandse tongval
uit de struiken al het lij’en
===
Laurent de Buisson – vezelbeverharten
Zijn vriend laat zich ook niet makkelijk zien,
toch is hun contact vrij intensief te noemen,
uitbuikend aan de waterkant,
dat dan weer wel,
– of in hun eigen verdekte hol.
Ook begeven zij zich graag laag bij
of ondergronds,
knagend aan het bestaan van al die rare vogels
die zich hebben bekwaamd in het nestelen
in veel te hoge bomen;
zij dromen liever van burchten in beken
en dalen waar je de bloemen nog ruiken kunt,
de bijtjes uitbundig bezig zijn
vlinders’ tijd te verdrijven
in één gonzende baltsbedrijvigheid:
een geheide fundering voor
van alles en nog wat voor
hun vezelbeverharten,
waar zij hun gele tanden op stuk bijten kunnen,
– daar leven zij voor.
Gun die beesten ook wat.
===
R.E.N.S. als je alle ogen verzamelen zou
wat als je alle ogen verzamelen zou
die jou ooit smekend hebben aangekeken
of jij hen asjeblieft helpen wou
als je elke hand vastpakken mocht
welke jij jouw hulp geboden hebt
je huid spotgoedkoop aan verkocht
als je iedere maaltijd die je weggaf
aan allen die het konden gebruiken
zonodig bracht jij het eigenhandig en in draf
als je de huizen die je regelde
zodat zij eindelijk konden slapen
waarvoor jij zelfs nog de badkamer betegelde
als je al het geld zelf gehouden had
wat je voor anderen boven water kreeg
omdat jij voor hen naar voren trad
als je de levens die een wending kregen
waardoor de mensen verder konden
en geen enkele vraag kwam jou ongelegen
als je het geduld dat jij verstrooide
ook voor lui voor wie het nooit goed genoeg was
de vrolijkheid waarmee jij je tooide
als je de aandacht die jij nimmer speelde
zelfs als ze jou voor de gek probeerden te houden
de herhalende verhalen die jou nooit verveelden
als jij de liefde niet hoog hield
===
R.E.N.S. met een speelse eenvoud
deze benen
hebben de Helikon
én de Olympus bedwongen
deze handen
bomen verzaagd tot molens
die ijdele winden opjoegen
deze schouders
konden al die verschillende wereldbeelden
nog verdragen of af laten glijden
met het grootste gemak bleven zij overeind staan
met de vloeiendste bewegingen kwamen zij overal doorheen
met een speelse eenvoud leken zij alles te kunnen dragen
de snelheid
lijkt weggelopen te zijn
van iedere verantwoordelijkheid
de behendigheid
beperkt zich tot worstelingen
met zelf opgeworpen taallabyrinten
de kracht
wordt enkel nog ingezet
om verkrampt op lavastromen te surfen
===
Laurent de Buisson – De lach van Iambe
Ach – de klachten worden
in ouderwets briefverkeer
nog immer aangeleverd
de diepte zou uit de zeeën verdreven zijn
de pijn niet meer aan goden gekoppeld
wat het zijn was en het worden
en woorden die
een hedendaagse Poseidon kraken konden
een puissance van de ezels winnen
deze standaarduitrusting verbreden met ervaring
jezelf evenaren op elk gebied van ellende
Toch – de vlaggen snijden
het heldhaftig stijgende beest
de kop opgeheven
zijn hoogte wou in deze berg gebeiteld staan
een waan alleen door mensen beklommen
dit is dat zijn en daar komen
en dromen van
de ongenaakbare Iambe en haar daden
een hommage aan de doden wijden
over basisprincipes heen walsen uit bravoure
allen overtuigen dat het aankomt op levenslust
===
Lorenzo M. – een acceptabele afwijking
Als hij in zijn dagplanning zetten zou
dat Hekate
vannacht aan zijn bed verschijnen mag
en verdere
onbegrensde verantwoordelijkheden
die zijn handen sowieso
amper nog dragen kunnen
vanzelf komen te vervallen
kan hij haar dan ook vastleggen
voor nachten die zullen ontstaan
als zijn zinnen minder op haar
magie gericht zijn, maar
waar zíjn lantarens
tegen die tijd
het volle of schamele licht
schijnen laten op
dat wat in een donker hoekje
liefst stilletjes wegkwijnen wilde?
Zoals hij al eerder beweerde
in zijn proloog
in vrijheid geschreven
blijft hij kijken
in de bodemloze leegte
die zich voornamelijk manifesteert
in het verwachtingsvolle daglicht
als de meesten bezig zijn
met presenteren
van wat hen is aangeleerd
als normen
of een acceptabele afwijking
daarvan
Geef hem maar het duister
de zwaarte van de verlaten nachten
verlost van die slagschaduw
opgeroepen door de zon
die hem wat lucht in zijn hart
nooit echt geven kon
===
R.E.N.S. De zwerftocht
Terug naar mijn grond van bestaan
de beken en het bos, de heuvels
van dat aardse rijk; dat paleis heb ik
heroverd, de muren en de poort
de ware sleutel tot mijn eigenheid
dit landschap waar ik graag verdwaal
de struiken en het wild, de bloemen
in de uiterwaard; mijn leven dat was
vergeten, de dromen en de drang
de zeven streken op het arenveld.
De zwerftocht die ik heb volbracht
de landen en de straat, de hoogten
én het zelfverraad; dat inzicht kan niet
vervagen, in tweespalt noch uit angst
de pure oerkracht van mijn levensgang.
===
R.E.N.S. jouw hand
als bij het afdalen
van een kiezelpad langs een kust
een zelfgekerfde wandelstok
in jouw hand
de klok van een kapel
klinkt op jouw bevel
of bij het opstijgen
van dat maakbaar land aan die zee
het aangepaste vleugelplan
van jouw hand
de zon aan de hemel
zakt in haar zetel
en bij het verdwijnen
van elk groene blad van de struik
die omgekeerde modderplas
als jouw hand
de tijd als een cirkel
draait rond een wissel
===
R.E.N.S. één knippering
dit gaat verder dan de bodem
van die cellen waarom het draait
daalt dieper af in de dalen
dan elke beek waardoor het stroomt
vraagt om meer aandacht
op ieder waarneembaar niveau
één knippering
en de schitterende schoonheid kan gevlogen zijn
van die sublieme ervaring
als de ultieme herinnering
waarvan het vervelendste is
om de verdeling uit te vogelen
van de zelfgecreëerde takkenesten
die slechts bestaan in de weerkaatsing van Venus’ licht
uit of nog vetter te mesten
vastbeitelen doch loslaten
dat gaat voorbij elke bodem
die nooit bereikt zou zijn
met een jou
door die mij
===
Laurent de Buisson – Schapen zouden zij zijn
Schapen zouden zij zijn
zacht als een zomerbriesje
meedeinen op de pijnen
van overgeleverd lijden
De ene ging door het hek
hij die alles al verdomde
tot het punt waarop hij zelf
tot varken was verworden
De ander krulde al kundiger
door en over donkere dammen
onnavolgbaar hoe hij dwaalde
wat leidde tot de wolvenbaard
===
Laurent de Buisson – Nooit zag ik haar
nooit zag ik haar
gezicht
haar handen maar
slechts de beelden
die zij vormde
in mijn hoofd
een gevoel
van haar contouren
haar stem
als zij
mij voorlezen zou
uit haar gedachten
die gedolven lijken te zijn
uit het zwartste slib
het oudste zand
vermengd met klei
uit de mooiste rivier
maar de wolken
breken het licht
op de spiegel
van het water
waardoor ik nooit
haar gelaat meer
zal kunnen zien
===
R.E.N.S. echo van een woord
een gedichtje over liefde dan maar
of over de schittering van bloemen
om de veranderingen te ontkennen
een paar woorden gewijd aan lucht
in vele spiegels met blinde vlekken
waaraan het ego zich volvreten kan
het verraad aan de eigen fundering
ondergraaft de zin om te handelen
en laat de betekenis traag uitlekken
===
Stoker – duizend-dingen-doekje
laten we eerst eens even stilstaan
bij de loopgraven
[..]
voordat we bij de bomen komen
die we ook al niet geplant hadden
of de misbruikte vleesdieren
die we bleven consumeren
al die onmisbare vliegvakanties
die ons zo wereldwijs gemaakt zouden hebben
met voetafdrukken als goddelijke reuzen
beukten we door op de planeet
wat sommigen toen nog de schepping durfden te noemen
verdoemden zij minstens zo hard mee hoor
maar de economische groei bloeide weer op
als het duizend-dingen-doekje voor alle problemen
dus leefde iedereen nog lang
en zeer zorgbehoeftig
===
C.Krzaka – kinderen op het plein
ik sta te wiebelen
op mijn beentjes
en kijk naar de andere
kinderen op het plein
die zo fijn aan het spelen zijn
met elkaar
met hun zelf bedachte regeltjes
die altijd weer veranderen
al naar gelang
de nukken van
het merendeel
ik wil niet
op mijn teentjes lopen
om de anderen niet
op hun te lange te staan
of hen
tegen de schenen te schoppen
omdat ze verliezen
met wat zij zelf
bedacht hadden
dus ik blijf staan
en zie wat zij niet zien
en tel voor de zoveelste keer
maar weer tot tien
===
C.Krzaka – als het graf
ook ik kan zwijgen
als het graf
zoals ze vroeger
bij ons thuis zeiden
en ik kan liegen
als de beste
alle leugens stapel ik
tegen de klippen op
ik veins ook graag
zeer overtuigend
maar vooral huichelaars
bedot ik met plezier
echter verraad ik niks
en zeker niet
als de waarheid
onder grote druk staat
misschien moet ik gewoon
een verhaal van iemand anders jatten
om nog kans te maken
op een bepaalde mate van mededogen
===
Laurent de Buisson – kanteling
vandaag zijn het vooral alle auto’s
en kinderen die zich laten horen
een enkel vogeltje piept verborgen
om de dag alsnog wat waardigs mee te geven
onder de rook voor reclamefolders
zijn de bladeren gevallen door de droogte
en dieren laten zich steeds vaker zien
vluchten in blinde paniek de wegen over
vroeger zag ik de bloemen zonder hun namen
die ik alsnog leer kennen door mijn herinneringen
maar de werkelijkheid
die is allang niet meer wat het was
===
Laurent de Buisson – ‘Er is geen stem die hij nog horen wil’
Er is geen stem die hij nog horen wil
op dit tijdstip, dit moment van de dag;
geen ogen meer die hem nu mogen zien
in zijn bubbel, zijn leven in dat hoofd.
En toch is er hoop dat zij blijven zal
als een lichtpunt, een reden voor dit zijn;
de liefde waar hij zich aan laven kan,
aan haar woorden, haar zinnen als zijn troost.
Als dat maar goed gaat, – zie de broze staat
van de broedplaats, de bühne voor de bard;
zijn dichtend hart dat haar wel voeren wil,
niet als voetnoot, als bijvangst in haar schoot:
hij is als de dwaas die toch wel door gaat,
langs de grenzen, de regels niet meer volgt.
===
Laurent de Buisson – hij keek gespiegeld
hij keek gespiegeld
naar zijn vorige leven
nu zag hij wat
toen voor hem
toch verborgen was gebleven
hij werd betoverd
door de reële beelden
die hem na aan
het hart staan
maar jammerlijk zijn gebroken
hij zou vergeten
maar één mooiere houden
als niks hem meer
uit angst vangt
en liefhebben kan genezen
===
Stoker – Ik switch
Ik switch van Twitch naar Roblox en weer door
voor de highscore van dit Fortnite-seizoen;
en ik heb nog meer te mijnen in mijn
Minecraftwereld, alsook op de server,
iedereen vliegt er als roze schaap rond.
Voor één seconde van GTA-VI
ontploft Discord zelfs, de moderators
kunnen het niet aan, zij exploderen:
wat het goed zou doen als meme op Insta,
want direct daarna gaat alles viral
op Snapchat, Tik-Tok, mijn YouTube-kanaal
zowel letterlijk als figuurlijk, “dus”.
Verder houd ik het bij short messages,
of het nou om mails, of gedichten gaat.
===
R.E.N.S. natte sokken
heen en weer stuiter ik tussen
de tijden door tot ik niet meer
weet waar ik wat destijds deed
en het is de vraag of ik het nog
voordragen wil op het moment
dat de golven hoger willen dan
de opgestapelde basaltblokken
die ik ruggelings meegesjouwd
heb over die verdomde bergen
waar elk nieuwste pad steevast
een dwarsdoorsnede van goden
doorklieven wilde voordat leven
mogelijk was in m’n eigen ogen
met die blik op dat gericht wat
zelfs met natte sokken nog gaat
want het water mag dan komen
om zich voorgoed te nestelen in
de dagen die zich kennen laten
als parodieën van zwarte gaten
op alles wat van waarde wil zijn
maar de richting van de stroom
wordt nooit bepaald door hoop
echter door ingewreven sporen
als achtergelaten koppeltekens
===
R.E.N.S. kunstmatige ontreddering
nu smaakt de drank mij ook niet meer
zijn de klanken van muziek veranderd
noch zie ik dat poppen dansen kunnen
deze gaan geen baltsende vlinders zijn
boven kolkend lava van een toekomst
waar kunstmatige ontreddering heerst
voel ik de drang later nog verdwijnen
elke noodzaak voor ritmisch bewegen
toch droom ik over sluipende beestjes
welke allang voorgingen in metaforen
onder groengekleurd water ontwaken
dáár waarachtige verheldering bracht
===
Stoker – A.B. (Artificial Beauty)
Wij hebben een nieuw kind besteld
dat bij geboorte al voldoet
aan ons verfijnde schoonheidsideaal
dat kost een kapitaal
maar als je bedenkt
wat wij daar allemaal mee besparen
die corrigerende beugel
en overige ingrepen
op- en aanvullende vormen
of uit te zuigen overdaad
bijpassende oog- en haarkleur niet vergeten
heupen in de juiste breedte
evenals die exact goede hoek
waaronder de schouders zullen staan
je moet er toch niet aan denken
dat ze de benen van je kind
tijdens zijn/haar leven
nog moeten verlengen (of inkorten)
In de vorige eeuw voldeden onze genen
uitstekend
maar dat kun je met goed fatsoen
je kind van nu niet meer aandoen
wij zijn wel blij
dat ons kind niet overgeleverd is
aan de grillen van onze willekeur
En om eerlijk te zijn
ik heb mijn vrouw
nooit in haar natuurlijk staat gekeurd
===
Antoon B. van Biesterland – Teruggetrokken
Zij zei
dat zij
aan de openingszetten
van de meeste mannen
kon zien
of ze
die avond geluk hebben zou
Ik twijfelde
of ik nu eerst
mijn pion één vakje
danwel twee
vooruitschuiven moest
of toch maar
die paardensprong maken
Toen zij
zich eventjes excuseerde
keek ik naar mijn heer
en dame
en zonder enige schaamte
noch schuldgevoel
heb ik mij in mijn toren teruggetrokken
===
Babéra Bokorból – Dagdromerijen
Onder duistere stenen
en verstampte gronden
verzand in de wereldse chaos
ligt naast elk vuur als een schaap
een bestormd brein op het nadir
in een dalende lijn
Van bemoste rotsen
tot sterrenbeelden
verstrengelt al
als luidruchtig alomvattend
het wrange verplichte donker
welk na dagdromerijen
gekromde lijnen
nooit vergaan kan
maar bestaan blijft
afwijzing buitensluit
bindend als tegenpolen
als zwoegende wakers
Uit een lichtbron uit
Van Goghs volste werkjes
dooft de bekende vrouw
de dorpsgekkenvuurtjes
veraf-goden op wolken
langs deuren per huis
vanaf Het Begin
En dat troebeler
duister als dag
MacZym – Nachtwacht
===
C.Krzaka – heroverde adem
Wie ooit de tocht
door de krochten
van de hel heeft gemaakt
kent de smaak van zwavel
en weet dat spreken daarover
heroverde adem benemen kan
De handen uit de grond
rondom je enkels die branden
het onmogelijke pad
dat omhoog leidt in de hoop
op verhelderend licht
zonder zicht op de verlossing
Iedere afzonderlijke
stem van een halfdode
trilt eeuwig door
in een radeloos koor
van onbeminde sirenen
verdoofd door hun wenen