Lorenzo M.; ‘geen toekomst zonder verleden’
(jan-jul 2026)
- eigen huis
- geen toekomst zonder verleden
- landschappelijk
- haaienbek (feb)
- Wat de nacht te bieden heeft (revisie jan25)
- De koffers
- schrijverslast (revisie 2011)
- wat hij altijd al wilde
- ‘in de schatkamer van vrede en stilte’
- uit het niets (mrt)
- lezen
- Gespeelde Spelletjes
- Door zijn vingertoppen (apr)
- Doe hem ook zo’n roze bril
- Opnieuw staart hij
- Waarom zou hij
- een acceptabele afwijking (jul)
- verzoenbaar
===
eigen huis
hij kan vrij bewegen
in zijn eigen huis
waar hij niet stil hoeft te zijn
voor wie daar nooit komen zal
hier gelden zijn regels
niet de tegeltjesonwijsheden
aan de binnenwand
van zijn hersenen geramd
en het spijkerbed
kan er door de voordeur uit
het laatste laagje water
aandachtig opgedweild
alle naklingelende kopjes
kapotgekeild en -geslagen
op de vestingwallen van zijn
tot tempel verlichte keet
niemand die hem daar zal dwingen
ooit nog een dril te ondergaan
omdat hij stevig kan staan
op zijn eigen funderingen
===
geen toekomst zonder verleden
kon hij de bergen zover krijgen
dat zij hem bezoeken zouden
zijn gebaande paden meedragend
waar het hem zwetend vergaan is
zou hij de geuren nogmaals ruiken
van de struiken waardoor hij kroop
zijn vergaarde schade verdragend
al hem toch zwetend ontgaan zal
mocht hij op beelden wederkeren
of in negatieven draaien
zijn vermaarde daden opdragend
aan hen die zwetend begaan zijn
===
landschappelijk
heel wat water door de rivier
langs de bomen aan de kant
al dat gras aan de overzijde
van de duimdikke dijken
onbespreekbare bloemen
de zon en de regenwolken
als die nachten op de dagen
van het donkerste naar licht
door muren van bordkarton
met verse verf aan kwasten
verre sterren als verbeelding
van de ordening van ruimte
het gebied boven de verte
als het verleden als heden
dan dus ook de toekomst
in die ene kerker van tijd
de klokken onder peilstand
als vochtig vuur in de wind
===
haaienbek
Och,
kon hij toch
voor eender eens,
deze ganse eeuwigheid,
zijn slepende zelftwijfel
ergens overzees, of
in een nieuw verleden,
als schatkist begraven,
zijn schip laten enteren,
zich laten gijzelen,
exempli gratia,
door een paar
losgeslagen
femboy-piraten.
Elk laveren voorbij,
wind in zijn zeilen
gevangen houden,
inslaggaten dichten,
geboeid dweilen,
vertrouwen op
stevige stevens,
koersen op streken.
Waar het ook over gaat,
moet hij vol in de haaienbek
aankijken en temmen:
een toenemend gebrek aan
stormbestendige stemmen
die het roer vasthouden,
de haattsunami afremmen.
===
Wat de nacht te bieden heeft
Wat de nacht te bieden heeft
als de geluiden
roepen vanaf de rivier,
zijn voeten zich vastklampen
aan het glas
dat zwaarder wordt dan het wachten;
alles wiegt,
gelaagd
in de golven.
Waar de duistere tijd
op zijn curriculum staat,
in het licht der waardeoordelen
van dag en dageraad,
die samenzweren
onder bescherming van de onbezonnen zon.
Of de vruchten van zijn arbeid
hun waarde zullen bewijzen,
of de beschuldiging,
de dreiging van de wolken,
zijn aard bevrijdt.
Of de nacht de dag verleidt.
===
De koffers
De koffers die hij meekreeg,
gemaakt van verwijten,
gevuld met teleurstelling,
gebrek en onwetendheid,
waren zwaar over datum;
over de verlichting
door kunst en cultuur
was altijd gezwegen,
of het werd ontkend,
intellectuelen waren links,
dus onbemind.
Alles wat hij toch wist,
stiekem opgevist,
had hij goed verstopt,
door een slimme list,
achterin
zijn eigengereide kop.
Nu kon hij uitpakken,
groots en meelevend
in relaties staan,
begaan zijn met zichzelf
en de ander soms
meer bergruimte geven.
===
schrijverslast
Met de wind
in de rug van ons allen,
maar ijzig in zijn gezicht,
kijken wij in zijn kop
waar het nog harder waait.
Andersom
laat hij de stad achter zich;
op weg,
waar hij ooit Achterberg las,
eenzaamheid diepte bracht
in zijn glas,
waar Marsman hem liet kijken,
naar de slapende vrouw,
de overtocht.
Sombergroot en grauw
waagt hij nu de bascule
van Ter Balkt;
zijn leven heeft macht
aan de sorteermachine gegeven.
Terwijl hij gewoon met sterrenlicht
voor haar in de nacht
wilde schrijven dat hij van haar houdt.
===
wat hij altijd al wilde
Dit is wat hij altijd al wilde
niks worden, maar zijn
zich in alle ruimte wentelen
het donker tegemoet treden
met goed genoeg gemoed
de gloed van het zwart voelen
in vloeiende handbewegingen
veranderingen teweegbrengen
aan de verengde werkelijkheid.
Wat hij al zo lang wil zijn
wat hij bij geboorte al was
een zuiver geluid tegen
de voor waar aangenomen
communis opinio
tegen het nawauwelen van
gedrochten van wensdenken
tegen het vrij schenken
van valse hoop.
Hij wil feitelijk
de tijdelijkheid oprekken
maar niet oneindig zijn
de pijn en het bestaan
niet vergeven
maar juist leren leven
met onverzoenlijkheden
in vrede met verdriet
vertrouwen bouwen
op liefde
ten lange leste.
===
‘in de schatkamer van vrede en stilte’
Zijn geest mag dan geslepen zijn,
hij blijft een rauwe diamant;
zijn kern
die tot citadel verworden was,
gescherpt in historische stormen,
brandt
al naar gelang het voorgaande,
zo zondig dwalend
door lege valleien,
de verlaten bossen,
al loslatend,
trots overblijvend,
levend met het stille monster
van deze tijd.
En laat hem.
Laat hem zijn ware liefde niet vergeten,
noch zijn vrienden alhier,
het plezier,
de zoetheid van de struiken,
de smakelijkste woorden,
geluiden zonder gebreken,
originaliteit.
De trekken van genialiteit
die hij nooit bezat,
konden uitgestorven
noch verdwenen zijn,
alsof hij
al nieuwe kracht gevonden had
in zo’n verdachte uithoek
voorbij de schaduw van oude tijden,
waar niemand verder
zoeken wou,
niemand nog íets voor
doen zou.
Daar vindt hij exclusiviteit
in de schatkamer van vrede en stilte.
===
uit het niets
uit hoge verwachtingen
uit valse hoop
uit een dode hoek
uit te vroege veren
uit bittere noodzaak
uit overlevingsdrang
uit de buik
uit die handen
uit de houdgreep
uit verstikkende banden
uit de onwaarachtigheid
uit onvermogen
uit de geïnduceerde schuld
uit die ketenen gebroken
uit puur zelfbehoud
uit waardigheidsbelang
uit vurig verlangen
uit liefde
uit het niets
uit zichzelf
===
lezen
als zij hem toch eens
lezen zouden
als zij door die bril
van hun verleden
naar zijn heden keken
als zij in opperste staat
van bereidheid verkeren
bevrijd van zelfopgelegde ketens
durven te leren en echt weten
als zij tegen de hoogste klippen
van onwaarschijnlijkheid op
alsnog van hun stokpaardjes af
stappen in de wereld van ware
betekenisvolle gelijkwaardigheid
als zij hem toch eens
begrijpen wilden
===
Gespeelde Spelletjes
De kaarten verbeeldden
wat hij niet uitspelen kon,
want zijn hand verraadde
door één enkele trilling
de gekleurde tussenstand.
Het licht dobbelde
met numerieke stippen
in hun versteende ogen,
draaiend om de waarde
voor alleen dat even.
Hij kon hun zetten niet lezen,
de paardeloze sprongen,
als prinsessen onder pionnen
verzonnen ter meerdere eer:
de herhaalde korte glorie.
===
Door zijn vingertoppen
Door zijn vingertoppen
stromen levensechte beelden
belevenissen van mensen
zijn oprechte zijn
soms muizenissende goden
op hun eeuwige hobbelwegen
in springlevende doodsnood
onder goud-beloofde hemelen.
Tussen de resterende bloemen
strooit hij rijkelijk met mildheid
in trillerige pastelkrijtlijnen
elke zin rond-uit-geschreven
of natuurkundig uitgekiend
als vernieuwende kijkpoging
uit menselijke honger
naar een blauwgekleurde wolkenlucht.
===
Doe hem ook zo’n roze bril
Doe hem ook zo’n roze bril
zodat hij dat zomerjurkje ziet
fladderend over het perron
achter de laatste coupé aan
waarin de eigenaresse
waarschijnlijk geen weet heeft
van het flagrante beeld
dat zij achterlaat
Geef hem anders wat zin
niet zozeer de zin van alles
maar gewoon
waardoor hij weer een keer
zonnestralen voelen wil
de wind
in zijn weelderige haar
als die trein dan toch wegrijdt
en hij achterblijft
met een bloemrijk stofje
gedrapeerd in zijn handen
waarin hij zijn neus
vanzelfsprekend
nog één keer steekt
Laat hem lekker zijn gang gaan
zonder bang te zijn
in de veilige schaduw
van een fris bladerdak
aan die spiegelende eendenplas
Het montuur is inmiddels af
nu nog de sterkte bepalen
van het gewapend glas
===
Opnieuw staart hij
Opnieuw staart hij
in de nacht in zijn tuin
als hij niet beter wist
zou hij niet zeggen dat
zijn gedachten vruchtbaar zijn
zelfs vruchtbaarder dan
menig bloem die onbestoven
vergeeld
verwelkt de ruimte inneemt
als het ware onkruid
zinloos en welig tiert
in zijn biodiverse multiversa
Maar nu blijft de man
de kalme observator
in ontstegen verbazing
naar ontvouwende beelden
de weelde van Mnemosyne
zowel de schone als enige
onkiese bewegingen
ononderbroken
verdedigingslinies
doorsneden
===
Waarom zou hij
Als jij je de straat nog herinnert
het zicht vanuit het raam
van een slaap-
woon-
voor zijn part één
badkamer als verzamelnaam
voor meerdere mogelijkheden
vanaf een zoveelste verdieping
of lager
de dagen en nachtenlang
voor je blijft zien
over de daken van schuurtjes
kijkend
onderbuurtjes uit de wijken
hoe ver je reiken kon
al vliegend als kind
of wat je maar verzint
verzonken in woorden
waar jij op klimmen wilde
in jouw vergeten dromen
van toen
de spin in de speeltuin
die in werkelijkheid bestond
of
zo’n park vol verhalen
een getekende vijver
die fiets
Waarom zou hij
jouw springtouw kleur geven
die verliefdheden kneden
tot zijn beperkte regels
Waarom zou hij
zijn zinnen zetten op de geur
van een ouderlijk huis
dat nooit de zijne was
===
een acceptabele afwijking
Als hij in zijn dagplanning zetten zou
dat Hekate
vannacht aan zijn bed verschijnen mag
en verdere
onbegrensde verantwoordelijkheden
die zijn handen sowieso
amper nog dragen kunnen
vanzelf komen te vervallen
kan hij haar dan ook vastleggen
voor nachten die zullen ontstaan
als zijn zinnen minder op haar
magie gericht zijn, maar
waar zíjn lantarens
tegen die tijd
het volle of schamele licht
schijnen laten op
dat wat in een donker hoekje
liefst stilletjes wegkwijnen wilde?
Zoals hij al eerder beweerde
in zijn proloog
in vrijheid geschreven
blijft hij kijken
in de bodemloze leegte
die zich voornamelijk manifesteert
in het verwachtingsvolle daglicht
als de meesten bezig zijn
met presenteren
van wat hen is aangeleerd
als normen
of een acceptabele afwijking
daarvan
Geef hem maar het duister
de zwaarte van de verlaten nachten
verlost van die slagschaduw
opgeroepen door de zon
die hem wat lucht in zijn hart
nooit echt geven kon
===
verzoenbaar
verzoenbaar is de nabijheid
dus omarm het heden
zonder angst
en houd de verbinding met jezelf
hoog boven
de vaste grond van instemming
derhalve
als hij droge ogen houdt
alle haattaal inslikken kan
vergeet hij graag haar kille stem
die bovenal
zijn welzijn vergalde
zonder iets wat zij niet kwijt is
of al hij gaf
omdat het van hem was
dankzij de hitte der dagen
ijzeren zenuwen
en zijn lichte opstandigheid