(0 stemmen, gemiddelde score: 0,00 van de 5)Inloggen om een beoordeling te kunnen geven - klik hier
Nog geen lid? Maak dan een (gratis) account aan - klik hier
Aan het laden...door R. van de Struik; ‘met de wolven’
(juli 2026)
met: Stoker, Sjors Boesch, R.E.N.S., Laurent de Buisson, R. Delarbusto, Lorenzo M.,
Simone de B., Junior & S. Struyke
- Stoker – Wie willen wollen wallen?
- Sjors Boesch – Kees XXIX; Als hij dat zou kunnen
- R.E.N.S. mythische maakbaarheid
- R.E.N.S. De vergeten rat
- Laurent de Buisson – Venus van Fleringen
- Stoker – “De dag die je wist dat komen zou”
- Stoker – Dubbele Paradoxen
- R.E.N.S. ‘met de wolven’
- Laurent de Buisson – Jaruda
- R. Delarbusto – de strengste kerk
- Stoker – vanzelfsprekend waken
- Delarbusto – No Way
- R.E.N.S. de muren
- R. Delarbusto – catastrofaal
- Lorenzo M. – verzoenbaar
- R.E.N.S. uit de struiken
- Simone de B. – In mijn park
- Simone de B. – ik zag
- Laurent de Buisson – vezelbeverharten
- Stoker – niks is krom
- Junior – tot in het dal [2006-2010]
- R.E.N.S. als je alle ogen verzamelen zou
- R. Delarbusto – Ontberging
- Stoker – vezelbeverkosten
- Struyke – buiten het vooruitzicht
- Sjors Boesch – Kees XXX; een dunne lijn
- Struyke – Omdat ik hun ogen niet zie
- Stoker – in de pen; sinds de revolutie
- R.E.N.S. met een speelse eenvoud
- R.E.N.S. de avondwandeling zonder idee
- R.E.N.S. het getergde lot
- Laurent de Buisson – De lach van Iambe
- Lorenzo M. – een acceptabele afwijking
- Stoker – Toorn van Overvloed
- Stoker – composthoop der vergetelheid
- Sjors Boesch – Kees XXXI; bereid
- Stoker – een beter podium
- R.E.N.S. De zwerftocht
- Stoker – voorbij de bipolariteit
===
Stoker – Wie willen wollen wallen?
Ik wil niet meer weten
wat ze in Friesland
en Groningen wel wollen,
maar waar de rest van het land
slechts wallen van krijgt.
Die wollige taal
uit gewillige monden,
dat walgelijke
wat op de wal keert;
welwillend
in het walhalla van wol.
En om de Walen niet
met de Vlamingen te verwarren,
alsook niet
in de wielen te wollen rijden:
wol ik; ik wol;
walt hij; hij walt;
wilt zij, zij wilt.
===
Sjors Boesch – Kees XXIX; Als hij dat zou kunnen
Alsof hij zo’n podium opstappen zou
een gitaar om z’n nek
mondharmonica bij de hand
want het kon maar zo gebeuren
dat Neil Young in hem opkwam
toen moest hij rocken tot de ochtendstond
spelen waar snobs naar verlangden
hun hang naar het mooiste vieren
gepaste klassiekers bracht hij
op geheel eigenzinnige wijze
Alsof hij mocht komen zingen
voor een zaal met mensen
teksten niet vergeten zou
terwijl iedereen hem aankeek
en heel goed horen kon
Als hij dat zou kunnen
dan had hij dat al wel gedaan
===
R.E.N.S. mythische maakbaarheid
Alle verwachtingen
die hij de berg opduwt
en donkere dalen
die hij verder uitdiept
een lucht die zwaarder wordt
door de lasten die hij zichzelf oplegt
– het verzwijgen van dat wat leeft
waaronder ook de stilte zelf –
In dat vacuüm van zijn
probeert hij toch door te leven
zijn opportuun bestaan
waarin hij zich gezegend waant
want geluk dwingt hij af
door te geloven in zichzelf en god
pech of verlies wordt nooit als straf gezien
voor zijn slechte gedrag
===
R.E.N.S. De vergeten rat
Het verhaal kan beginnen
met de brief op de deurmat
die een vloedgolf teweegbracht
aan herinneringen en woede
wat maar langzaam wegebt
Onthullender zou zijn
om geheel terug te keren
naar de duistere kern
waar de schaduw kleur bekende
in een tijd hier heel ver vandaan
waar lente alles openbrak
maar van korte duur bleek
daar de getijden versprongen
als waren het
ondoordachte zetten op een schaakbord
het verlies dat niet erkend werd
de dame die trots bleef staan
ongeacht de werkelijkheid van
de optelsommen van
chronologie en causaliteit
feiten die nooit een rol speelden
nooit zwaarder wegen konden dan
dat pantser van lichtzinnigheid
verpakt als de vergeten rat
uit Semonides’ vrouwenspiegeltirade
de zon kon zelfs schijnen
terwijl het gedonder raasde
ramen rammelden in het helle licht
het gewicht van de woorden en daden
de gordijnen opbollen deed
Tegen die achtergrond
moet je de inhoud zien
van het neergeplofte oordeel
wat dus meer behelst dan
dat dit schrijven recht doet
===
Laurent de Buisson – Venus van Fleringen
Jouw goddelijk lichaam
uit Parisch marmer gehouwen
eenzaam in het zonlicht
die lange verstilde jaren
verdicht smachtend en
wachtende lippen
ontvang mijn kus
mijn omhelzing
de warmte van leven
Jouw verstening zal verjaren
als wij vertrouwen op onze liefde
blijft ook jouw schoonheid behouden
===
Stoker – “De dag die je wist dat komen zou”
Het momentum
dat je aan zag komen
waarop je wachten kon
wat te verwachten viel
De beslissing die je nam
als een strafschop
in de gekozen hoek
met het doel voor ogen
Er valt geen spot te drijven
met grammaticale regels (en logica)
zolang wij elkaar willen begrijpen
kunnen en verschillen kennen
De norma-líter gevulde kannen
en in alle staten verkerende kruiken
laten we even leeglopen
zodat we ze kunnen vullen met hoop
===
Stoker – Dubbele Paradoxen
gespiegelde en geprojecteerde c.q.
omgekeerde schijntegenstellingen
weerkaatsen tegen een reflectieve hemel
berekenen de hoek van leven
met die soscahtoa-truc
om gelukkiger te sterven
de wolken blijven hoe dan ook breken
en de zon zinken in de zee
daar zijn geen boeken voor nodig
sowieso zou het beter zijn
als we terug naar de steppe gingen
zoetwatermeren volpissen met bier
===
R.E.N.S. ‘met de wolven’
Met zijn rug tegen de boomstam
op het kruispunt neergestreken
kijkt hij naar zijn lege handen
die zijn leven lang gedragen hebben
in elk duister blindelings betastten
wat hij niet uit het oog verliezen kon
Wegen liggen immers aan zijn voeten
hij hoeft slechts de route te gaan
waaraan zijn gevoel niet ontkomen kan
over onverharde paden en bergpassen
met stappen zo groot als zijn hart
overgeleverde fabels vertrappen
De beelden die hij vermorzelen zal
deinen mee op de riviergolven
waar hij met de wolven meezwemt
huilt bij het minste geringste maanlicht
de kleuren accepteert die hij aantreft
en ongeremd elke daad aan haar wijdt
===
Laurent de Buisson – Jaruda
Hij verafschuwt haar als ze spreekt
wanneer ze zo aanwezig is
hem van dichtbij negeert
of wanneer zijn stilte haar raakt
als de duisternis blijft
en haar gevoelloosheid zich wraakt
Nooit zal hij die leegte vullen
wanneer zij verdwijnt in het niks
geen windvlaag als werkelijkheid voelen
noch een vervorming
van lang verzwegen gemis
Hij verafschuwt haar als ze spreekt
wanneer ze zo aanwezig is
terwijl ze alles hekelt als striemende wind
hem van dichtbij negeert
of zijn zwijgen aankomt
hem verbied te spreken zonder haar stem
Hem verbied te zwijgen zonder haar stem
troebeler dan de duisternis
omslachtig als de eindigheid
was zij alle dagen
zuigend
leegtrekkende grond zonder uitdoving
Haar spreken is geen waar einde
dichterbij doch echt
hij verafschuwt haar als ze spreekt
wanneer ze aanwezig is
verbonden doch wrang zolang ze doorleeft
daarom voldoen de talen nooit
voor de oneindige tranen
– of hij lijkt verdrietig
verdrietig dat het zo lijkt
===
R. Delarbusto – de strengste kerk
Zij merken aan alles dat men gevangen zit
echter zien zij de muren of de tralies niet
noch de zee die hen dan verwijderen zou
van datgene hen ooit lief was in hun leven
waartegen men geen ander weerwoord heeft
dan zwijgen over dat wat echt belangrijk is
Men probeert de werkelijkheid op te vangen
door de druppels van afgekoelde aardplaten
met een vervaarlijk bot mes af te schrapen
waardoor metershoge stapels onnavolgbaar
gewik en geweeg en/of gewikt en gewogen
materiaal zonder invoelbaar verhaal ontstaan
Zij die de pogingen doen om hen te begrijpen
hun uitingen onder een inlevende loep leggen
die de verwarring door eenzaamheid verdient
zij stuiten op onzichtbare muren en trillingen
door ongrijpbaar zelf opgeworpen traliewerk
waar regels van de strengste kerk niks bij zijn
===
Stoker – vanzelfsprekend waken
Deze slaperige verschijning leeft
in stilte voor de rust
wat op elk moment ontvangen wordt
als vanzelfsprekend waken
wat dus dieper ontstemt
dan mineur als luchtmelodie
hem afdalen doet in niks
maar ook
uitbundig uit
de duizelingen ontspruiten
Nooit bieden zijn zinnen de nooduitgang
die voorbij de gestolde stilte gaan
slopend door
de verstaanbare talen
– of de nimf die alsnog
in haar eenzame strijd
omvallen zal
===
R. Delarbusto – No Way
Feitelijk hoeft dit persoon geen bla’ren te zien
als hij het voorbijgaan beschrijft van een seizoen
net zo min hij de pijnen werkelijk doorstaat
op die momenten dat hij daar woorden voor zoekt
Blijkbaar kon die schaduwnimf de weg kwijtraken
in buien die als gefabuleerde stormen raasden
ongunstige wind zelfs standbeelden wegblazen
die onomstotelijk vereeuwigd wilden zijn
Maar de nieuwste paden naar Helikon vinden
als levensvervulling behouden en toch beminnen
de Olympus bestijgen op karaktervolle kracht
betekent ook langer dan gedacht op blaren zitten
Zie het als een hoogst onwaarschijnlijk scenario
dat zich voor je ogen afspeelt als vertraagd beeld
met analoge terugspoelmogelijkheden als gedachte
zodat dit persoon niet in boeken hoeft te bladeren
===
R.E.N.S. de muren
vaak zijn het de muren
die mij binnen
danwel buiten houden
zij blijken dan invoelbaar
of een gevisualiseerde opstandigheid
een onbetrouwbaar bouwwerkje meestal
maar soms
overleven ze de eeuwen
die wij goden moeten doorstaan
dan kunnen wij nog duizend keer proberen
te vliegen
onze hielen lichten voor de zon opkomt
alsnog moeten wij ooit door die muren breken
die ons
van werkelijkheid onderscheidt
===
R. Delarbusto – catastrofaal
niks nie’ deplorabel
maar catastrofaal
zei C. van Kanjij
als wij nog in de schoolbanken zaten
de keuringsdienst geeft heden van de basis
vijfentachtig procent een voldoende
dertien procent een onvoldoende
twee procent is zeer zwak
van de voortgezette opleidingsweg krijgt
zevenenzeventig procent een voldoende
eenentwintig procent een onvoldoende
twee procent is weer zeer zwak
de gemiddelde vorming is er nog slechter aan toe
drieënvijftig procent scoort voldoende
vierenveertig procent een onvoldoende
wederom is twee procent zeer zwak
nergens wordt gesproken over
een welverdiende goed
uitmuntend wordt
in de verste verte niet genoemd
===
Lorenzo M. – verzoenbaar
verzoenbaar is de nabijheid
dus omarm het heden
zonder angst
en houd de verbinding met jezelf
hoog boven
de vaste grond van instemming
derhalve
als hij droge ogen houdt
alle haattaal inslikken kan
vergeet hij graag haar kille stem
die bovenal
zijn welzijn vergalde
zonder iets wat zij niet kwijt is
of al hij gaf
omdat het van hem was
dankzij de hitte der dagen
ijzeren zenuwen
en zijn lichte opstandigheid
===
R.E.N.S. uit de struiken
Hij liet de landschappen
aan zich voorbijtrekken
terwijl meereizende seizoenen
-op vleugels zonder einde-
wiegden in uiterste regionen
van zijn zichtlijnen
Hij zag er geen heil meer in
om zijn benen verder te strekken
ondanks waarschuwingen dat de boom
-waaronder hij verbleef- wegkwijnde
zwiepte in verbeten stormen
uit vergleden tijden
Hij kon vanaf die plek de rivier zien
met het bos in zijn rug
terug op de opgeschoven zandheuvel
met keien -door de ijstijd- seinde
brieste in Rijnlandse tongval
uit de struiken al het lij’en
===
Simone de B. – In mijn park
Al die vaders in hun Mr. Marvisshorts
strakgestreken blouses of afgekeken T-shirts
die stumperds met tattoos op teenslippers
anderen ongegeneerd met Happy Socks
ze lopen hier rond als hippe daddy’s
met nog wat overbodig lelijk spruit
in een caddy-dinges met blue-ish shader-plu
te shinen op de ronde weide in mijn park
Een aantal met een barbershopbaard
pratend over hún KDV ‘De Hupsakee’
nieuwe ideeën voor hun bullshitbaan
of waar ze nou weer heen moeten gaan
want de kinderen willen niet vliegen
dat plekje in het zuiden is gister verbrand
de hotels worden door mensen bestiert
zelfs in ons eigen land is geen plek meer
Wat ben ik toch blij met mijn eigen man
met zijn eigenzinnige aard en kledingstijl
zijn afwijkende maar humane meningen
of zijn haar wat hij in verwarring draagt
de logica en de liefde die hij hoger acht
dan de wanen van overwaaiende hypes
hij is zeker niet typisch zo’n alto-figuur
noch een guur links Gutmenschwezen
Jullie, zijn lezers, hebben echt niets te vrezen
hij kan ook best aardig overkomen, maar
in jullie dromen zal hij nooit verschijnen
want hij is voor altijd van mij!
===
Simone de B. – ik zag
ik zag de liefde in zijn ogen
heb hem gevoeld hoe ik het wilde
hij heeft geluisterd en mijn honger
smaakvol gestild
ik zag het verdriet als hij neerkeek
heb hem gestreeld als hij dat aankon
samen keken we naar de hoogte
van zwaluwen
ik zag zijn lichaam in het water
heb hem gezoend zoals wij dat doen
verstrengeld en al de dagen samen
doorgebracht
ik zag het lijden aan zijn houding
heb hem gesteund door alle vlagen
we zijn gelukkig ondanks aanvallen
en plagen
ik zag de vrienden en zijn leven
heb hem verleid en zelfs uitgedaagd
als zijn geliefde met Achterbergse
plagerij
ik zag dat het tijd was voor zijn ding
heb hem gemaand weer te gaan dichten
in zijn tuinthuisje met fluitende
zwaluwen
===
Laurent de Buisson – vezelbeverharten
Zijn vriend laat zich ook niet makkelijk zien,
toch is hun contact vrij intensief te noemen,
uitbuikend aan de waterkant,
dat dan weer wel,
– of in hun eigen verdekte hol.
Ook begeven zij zich graag laag bij
of ondergronds,
knagend aan het bestaan van al die rare vogels
die zich hebben bekwaamd in het nestelen
in veel te hoge bomen;
zij dromen liever van burchten in beken
en dalen waar je de bloemen nog ruiken kunt,
de bijtjes uitbundig bezig zijn
vlinders’ tijd te verdrijven
in één gonzende baltsbedrijvigheid:
een geheide fundering voor
van alles en nog wat voor
hun vezelbeverharten,
waar zij hun gele tanden op stuk bijten kunnen,
– daar leven zij voor.
Gun die beesten ook wat.
===
Stoker – niks is krom
ik heb altijd moeite voeten te zien in de lucht
alles verglijdt vanzelf buiten mijn zicht om
zoals ook mijn adem steeds weer eindigt in een zucht
tekent mijn brein zich rond maar nooit andersom
niks is krom
krom is niks
wat ik nimmer met mijn handen pakken zal
is dit niet
dat is niet
wat ik immers voor mijn ogen krijg
===
Junior – tot in het dal
de zon staat steeds vaker op
verblindende hoogte als zij
haar zachtgouden haren duwt
over onze afdraaiende zijde
de lichte nazomerwind
is hard geworden voor handen
in jouw bleek gezicht
begint de kou te snijden
en laatbloeiende bermbloemen
schenken een felrode glans
als bloed het land overstroomt
tot pal voor onze voeten
===
R.E.N.S. als je alle ogen verzamelen zou
wat als je alle ogen verzamelen zou
die jou ooit smekend hebben aangekeken
of jij hen asjeblieft helpen wou
als je elke hand vastpakken mocht
welke jij jouw hulp geboden hebt
je huid spotgoedkoop aan verkocht
als je iedere maaltijd die je weggaf
aan allen die het konden gebruiken
zonodig bracht jij het eigenhandig en in draf
als je de huizen die je regelde
zodat zij eindelijk konden slapen
waarvoor jij zelfs nog de badkamer betegelde
als je al het geld zelf gehouden had
wat je voor anderen boven water kreeg
omdat jij voor hen naar voren trad
als je de levens die een wending kregen
waardoor de mensen verder konden
en geen enkele vraag kwam jou ongelegen
als je het geduld dat jij verstrooide
ook voor lui voor wie het nooit goed genoeg was
de vrolijkheid waarmee jij je tooide
als je de aandacht die jij nimmer speelde
zelfs als ze jou voor de gek probeerden te houden
de herhalende verhalen die jou nooit verveelden
als jij de liefde niet hoog hield
===
R. Delarbusto – Ontberging
Onder aan zijn voet
had het onderliggende land
zijn leven lang gewacht;
de wolken,
die waren goed te overzien geweest.
Echter lagen zijn zorgen nu op lagere gronden
waar rivieren en beken de dienst uitmaakten
zolang zij gevoed werden door zijn onovertroffen hoogte,
maar de onontkoombare leegte die volgde op zijn verwijdering
had de mondingen reeds gesmoord.
Over de heuveltjes stapte hij makkelijker heen,
als hij ze toen al in de gaten had gehad,
de landschappen kwamen hem,
in het voorbijgaan,
meestal saai voor;
wat de wouden wilden
werd ronduit in raadselachtige mist verdicht,
de dalen bleven hem naar beneden trekken,
terwijl de vlaktes niet zo lekker doorrolden
als verwacht was.
Wat betreft de grenzen was hij onmiskenbaar
onbewust onbekwaam,
hier en daar
zal hij er zeker en vast overheen zijn gegaan,
wellicht zal deze en/of gene hem nog aanklagen.
Maar nu hij de vrijheid toch geproefd heeft,
zijn benen gestrekt rond het continent,
vindt hij het tijd voor verandering:
een metamorfose
naar gezonde proporties.
[een metafoor voor vrijheid, bescheidenheid
en het vinden van de juiste plaats in de wereld]
===
Stoker – vezelbeverkosten
Er zouden teveel vezelbevers zijn
in dit allerfijnste stikstofland
terwijl ze uitgestorven waren
door de vrije jacht
op hun zeer gewilde pels
en het vetrijke vleesch
dat gold als visch
in katholieke vastentijd
plus bevergeil
-castoreum-
als parfum en medicijn
Door leefgebiedverlies
-de vernietiging van hun biotoop-
hun ondergrondse holen
waar de koeien
hun poten in hadden gebroken
verdween de bever
in achttienzessentwintig
Maar in negentienachtentachtig
kwam hij terug [in het kielzog
van de Oranje Europees kampioen]
werd hij bij het water
in de Biesbosch gedropt
zou hij met wat hulp
wel in staat zijn om te overleven
Een kleine dertig jaar later
veroorzaken twaalfduizend bevers
ongeveer viereneenhalfmiljoen Euro
natuur- en andere schade
wat zij teruggeven aan de natuur
is voor het gemak niet doorgerekend
dat is driehonderdvijfenzeventig Euro p.b.p.j.
De belangrijkste vraag is natuurlijk
hoeveel schade één mens aanricht p.p.p.j.
om maar te zwijgen over
een lang en actief leven
– en wat is een mens bereid
aan de natuur terug te geven?
===
S. Struyke – buiten het vooruitzicht
Hier, in de cel
zie ze spoken
bloemenmelkers en bevers
schapen in nood
je hoort ze breken
in de binnenkamers
wegdromers of wandelslaven
regen van papiersnippers
die het hele jaar rond
ook hier vallen
in onderschatte droomfases
daar raak je stilte kwijt
Vervang
de doorgekookte kool
en denk, gok
stop of schud
of houd voet bij stuk
– nimmer kijkt men om
gillend
of blijft eens staan –
dat was buiten het vooruitzicht
áls je hoopt
áls je nooit ergens
verschijnen kan
===
Sjors Boesch – Kees XXX; een dunne lijn
Het is een dunne lijn
waarlangs zijn keuzes en gedachtes lopen
die evengoed diepe kloven
niet bewust over zullen slaan
om sneller beneden danwel boven
aan te kunnen komen
De link met die platte band
in de godenrit is snel gelegd
-ik kom nooit meer terug
ik zeg het je- zei de man
met arendsogen nog
Híj binget echter alles
– een woord dat afstamt
van een of ander 19e-eeuws dialect
uit de omgeving van Leicestershire
in Engeland
waar het werd gebruikt
als alternatief voor het woord -soak-
wat werkwoordelijk weken betekent
en wat onmogelijk is afgeleid
van het Nederlandse woord -benatten-
wat dan bevochtigen moet zijn geweest
Oorspronkelijk sloeg dit werkwoord
op overmatig drinken
waarbij de gedachte was
dat alcohol de hersenen
feitelijk dus weken deed
Vandaag de dag gaat dit eerder over
gedichten die hij
daar is ‘ie weer
niet ononderbroken schrijven blijft
[daar de tijdelijkheid van de activiteit
er zeker wel toe doet]
===
S. Struyke – Omdat ik hun ogen niet zie
Omdat ik hun ogen niet zie,
de verstopte lenzen die mij
immer in de smiezen hebben,
betekent niet dat ik gek ben;
doordat ik hun sleutels niet heb,
of zo’n gedempte stem, die mij
dwingend door fases leiden kan,
tegenwerk, alsof ik gek ben.
Voordat ze de wonden toch zien,
voorverwarmde handen die zij
steeds weer uit die zakken halen,
verkleur ik het zicht om mij heen.
Wanneer de lucht en het licht weer
binnen stromen mogen, de deur
en het raam opengaan en blijven,
mijn lijf herstellen kan, dit hoofd,
eens onverdoofd een nacht slapen,
de volgende ochtend halen zonder
op een olifantenpaadje overlopen
te zijn door voortrazende stormen,
waardoor ik vrij ademen kan,
dan pas durven zij te stoppen
met hun observatietechniek,
geen rood leger meer op de gang.
Een kafkaëske situatie,
– áls je het mij vraagt.
===
Stoker – in de pen; sinds de revolutie
Deze eeuw hoef je niet eens meer
in de pen te klimmen,
de deur nog uit
nadat je die wrange postzegel gelikt had,
of nog te wachten op de volgende dag
waarop gewerkt zou moeten kunnen worden.
Je kán ieder moment van elke nieuwe dag
je commentaar geven of leveren,
zonder gezicht of naam kun je compleet los gaan,
over allemans grenzen denderen;
je kunt je grieven kwijt
die je aan de straatstenen niet slijten durft.
En dat handschrift doet er sowieso niet meer toe
sinds de revolutie van het toetsenbord en het tastscherm,
inclusief die veel te ferme vingertoppen.
Onderbouwd noch doordacht debatteren,
dat is niet op die ontwikkeling meegesurft,
rond het modaal, – welgeteld.
De normaalverdeling daarentegen,
die overal in de natuur de verschillen duidelijk stelt,
bij de mens in absolute zin niet mis te verstaan
als het gaat om de verspreiding van kernkwaliteiten
-slash- valkuilen, – of hoe je het ook duiden wil
en de aspiratie om poëtisch door te draven.
Je hóeft niet meer na te denken!
===
R.E.N.S. met een speelse eenvoud
deze benen
hebben de Helikon
én de Olympus bedwongen
deze handen
bomen verzaagd tot molens
die ijdele winden opjoegen
deze schouders
konden al die verschillende wereldbeelden
nog verdragen of af laten glijden
met het grootste gemak bleven zij overeind staan
met de vloeiendste bewegingen kwamen zij overal doorheen
met een speelse eenvoud leken zij alles te kunnen dragen
de snelheid
lijkt weggelopen te zijn
van iedere verantwoordelijkheid
de behendigheid
beperkt zich tot worstelingen
met zelf opgeworpen taallabyrinten
de kracht
wordt enkel nog ingezet
om verkrampt op lavastromen te surfen
===
R.E.N.S. de avondwandeling zonder idee
Dat was de avondwandeling zonder idee
zonder die pot met goud aan dat einde
niks vloog vervangbaar uit zijn hand
De hedonistische nachtgenieter
die vertrok als de buitenissige
naast de lelijke maatvoering
-met eeltplekken-
fors ingekort door de smalle
scherpe scheuren
lag in naakte puurheid als ding
-te kijk-
[ondanks
dat rook
je geleerde gedachten afsloten
van een hardheid zonder hemel]
Omstanders sneden geen houtjes
in de regen
noch in dat nachtverraad
dromen als tegels
doorsluizend
of als kleurloze straf
de waarheid verdraaiend
om het gezag
als een doorgeleefde dag
strompelend
als leegtes en afvallers
op stenen
of in de heldere modderpoelen
bleef de lichte stilte
als knuffelgod
bij een hemels einde
Het appelvinkje
miste zijn avondmaal nooit
dankzij poëtische toevoegingen
de pimpelmees
dook als blaadje op
in onmachtige vlagen
voordat van hem
zinnen zonder diepte
doofden
Dissend
en aangedikt
op handen zonder kracht
vergat hij de kooi
welke hem
het stilstaand verdriet
toen met groene vingers
deed wroeten
uit de hoogte
bij gebrek aan
krachteloze rotsen
Bijkans
met inhoud
en een hemel
vervalt hier
de appelvinkjes-club
geschoond van
spontane woorden
doch barmhartig
zonder geloof
===
R.E.N.S. het getergde lot
Als speler die
van het spel houdt,
die zich pas afvraagt
waar hij beginnen moet,
nadat de dobbelstenen al,
als een verloren hoofd,
vele verspeelde rondes
over de tafel zijn gerold.
Toen die seizoenen
jarenlang en verbreed
vergleden waren,
omdat de vrijgevochten
handen zelfs die realiteit
niet respecteren wilden
waarvan zij afhankelijk
waren om te overleven.
Onze held,
al jaren smachtend
naar zijn geliefde,
die enkel bedelend
in zijn huis komen kon
na de meest onmenselijke
ontberingen
doorstaan te hebben,
waarbij de waarschuwingen
niet uit het niks kwamen
gevallen.
Hij wachtte nu
onder een boom,
luisterde
naar dien verhalen
en danste lang
op het ruisen
van de bla’ren.
===
Laurent de Buisson – De lach van Iambe
Ach – de klachten worden
in ouderwets briefverkeer
nog immer aangeleverd
de diepte zou uit de zeeën verdreven zijn
de pijn niet meer aan goden gekoppeld
wat het zijn was en het worden
en woorden die
een hedendaagse Poseidon kraken konden
een puissance van de ezels winnen
deze standaarduitrusting verbreden met ervaring
jezelf evenaren op elk gebied van ellende
Toch – de vlaggen snijden
het heldhaftig stijgende beest
de kop opgeheven
zijn hoogte wou in deze berg gebeiteld staan
een waan alleen door mensen beklommen
dit is dat zijn en daar komen
en dromen van
de ongenaakbare Iambe en haar daden
een hommage aan de doden wijden
over basisprincipes heen walsen uit bravoure
allen overtuigen dat het aankomt op levenslust
===
Lorenzo M. – een acceptabele afwijking
Als hij in zijn dagplanning zetten zou
dat Hekate
vannacht aan zijn bed verschijnen mag
en verdere
onbegrensde verantwoordelijkheden
die zijn handen sowieso
amper nog dragen kunnen
vanzelf komen te vervallen
kan hij haar dan ook vastleggen
voor nachten die zullen ontstaan
als zijn zinnen minder op haar
magie gericht zijn, maar
waar zíjn lantarens
tegen die tijd
het volle of schamele licht
schijnen laten op
dat wat in een donker hoekje
liefst stilletjes wegkwijnen wilde?
Zoals hij al eerder beweerde
in zijn proloog
in vrijheid geschreven
blijft hij kijken
in de bodemloze leegte
die zich voornamelijk manifesteert
in het verwachtingsvolle daglicht
als de meesten bezig zijn
met presenteren
van wat hen is aangeleerd
als normen
of een acceptabele afwijking
daarvan
Geef hem maar het duister
de zwaarte van de verlaten nachten
verlost van die slagschaduw
opgeroepen door de zon
die hem wat lucht in zijn hart
nooit echt geven kon
===
Stoker – Toorn van Overvloed
Zij
de woordverspillers
onttrekkers aan semantiek
die als de negende kop van de Hydra
onverslaanbaar geacht
boven de valreep uit willen stijgen
treden, niet onopgemerkt
in de voetsporen van de jonge Ploutus
voor wie in één wenk
het volmaakte werelds
en het gewone briljant werd
Wie
van de wachtenden
de nakomelingen van Gogo en Didi
de vergeetachtige of de denker in hokjes
het verschil nu nog steeds niet ruikt
tussen de brouwer van bitterzure slokjes
en de zoetigheden van de struiken
zal de overeenkomsten nooit proeven
noch begrijpen
waar de smaak ooit op gebaseerd is
Wat
pleitend voor
de zinloosheid van het bestaan
dan uit een ouwe doos getoverd worden kan
waar Elpis en Spes, armpje drukkend
door de bodem gezakt toekijken
waar onze antihelden zich
door alle medische tierelantijnen
en moeilijke woorden worstelend
en het ouder worden
met enige weemoed kijken naar
de jongere Poseidon
===
Stoker – composthoop der vergetelheid
Dagelijks struin ik door dit park van woorden
waarvan de meeste bedjes netjes aangeharkt
staan in voorspelbare rijtjes, alle basisgeuren
en -kleuren, tot in den treure herhaald. Vaak
zijn er verlepte exemplaren en vale stinkende
opgekomen, of, om ondoorgrondelijke redenen
door de plantsoenendienst geplant in de nacht.
Hier wordt niet gesnoeid, geen dorre takken
noch rotte bladeren op de composthoop der
vergetelheid gegooid. Soms zie ik tussen de
vergeelde grassen, naast de vijver vol blauwalg,
een schittering, een alleraardigst ding, plomp-
verloren wuiven in een talig briesje, of, in een
zinderend hoekje, de onstuimigheid zelve uit-
hangen. Ik geef het toe, als ik moe ben van die
bladnerven en bloeiwijzen van anderen, ga ik
graag langs bij mijn eigen bomen, struiken, en
wildere bloeigebruiken, even een verfrissende
wind opsnuiven. En er zijn een aantal hoekjes
op mijn route, waarvan ik vrijwel zeker weet
dat ik prettig verrast kan worden, waar ik terecht
kan voor een bekoorlijk bosje bloemen, smaakvolle
besjes, hard gekraakte noten, vruchten met een beet
of overrijpe zoetigheid, gespreide bedjes zonder
zekerheid, waar ik niet struikel over eentonigheid.
===
Sjors Boesch – Kees XXXI; bereid
Zij verjoeg zijn zelfbeeld,
zij hieuw zijn pijlers om als attributen voor een nog om te buigen toekomst,
-schorpioenenstreken-
de opgedrongen avondwandelriten die zijn dromen optuigden of rechtzetten,
nadat alles steeds veranderde in dat waar niemand bereid toe zou zijn,
wat je nimmer zou moeten slikken,
buiten het niks dat daar zweeg als hard statement.
Naderbij stond het dorp,
rust in oneindig onthaasten en Leven,
– zij kon haar angst hier nooit meer ontlopen,
doofde zonder dat zelfbewustzijn;
in haar was niks dan een dadendrang,
alsof hij niets beter kon dan bouwen,
– voorzeker vlogen haar dromen ontegenzeggelijk in het oog:
de opgeklopte profilering.
===
Stoker – een beter podium
Als de volle maan geen rol meer speelt in
het bewustzijn van een nachtverdichter
dé bloeiwijzer der strijd om verveling
voor wie tijd een grootse oplichter is
en iele stemmen der generaties
geen zicht meer hebben willen op sagen
of mythen, fabels, kennisinflatie
negeren bij antwoorden én vragen
wanneer het doek valt, de sluizen sluiten
verlichting niet langer geopenbaard
het anker zich niet meer laat uitbuiten
over de grenzen van fatsoen verklaard
worden door een waar pandemonium
dan is het hoog tijd: een beter podium
===
R.E.N.S. De zwerftocht
Terug naar mijn grond van bestaan
de beken en het bos, de heuvels
van dat aardse rijk; dat paleis heb ik
heroverd, de muren en de poort
de ware sleutel tot mijn eigenheid
dit landschap waar ik graag verdwaal
de struiken en het wild, de bloemen
in de uiterwaard; mijn leven dat was
vergeten, de dromen en de drang
de zeven streken op het arenveld.
De zwerftocht die ik heb volbracht
de landen en de straat, de hoogten
én het zelfverraad; dat inzicht kan niet
vervagen, in tweespalt noch uit angst
de pure oerkracht van mijn levensgang.
===
Stoker – voorbij de bipolariteit
Alleen de oldskool insiders weten
dat je niet op Bataafse aarde wezen moet
voor de gaafste boomgaarden, echter
in Leomerike – of all places
[waar wellicht nog
een limerick over geschreven zal worden
door deze of gene]
en laten wij iedereen de les lezen
door uit te leggen dat de Rijn
niet bij Lobith, maar bij Spijk
de grens over komt sijpelen
[gezien
de laagste waterstand ooit
gemeten]
Zou het zo zijn
dat die vliegende god
met die twee gezichten
ineen
diep onder de grond
van de gedorste tarwe
vereeuwigd ligt?
Kan het dan ook
dat die goddelijkheid
en elke dualiteit
daarbij
slinks met het water
uit die vergroeide bodem
borrelen komt?