De lampen geven te veel licht of de ruimte geef niet genoeg donker, hoe dan ook er zit iets in mijn schedel dat spreekt.
‘Ik moet rechtstaan het is mijn beurt’ zegt hij.
Een schitterend schilderij van mensen leeft nu in de echte wereld, hun acteren is niet realistisch.
Iets zeldzaam en breekbaar balanceert op mijn ziel.
Mijn vingers ontsnappen.
Ik laat het vallen,
dan worden de acteurs boos en zwijgt dat beest in mijn schedel.