ย
in nabeeld
ย
ย
zij had
lichtjes in
haar ogen die
nooit leken te doven
ย
in nabeeld
gloeiden en ons
mateloos boeiden
omdat zij ze had
ย
nog hoorde
je deuren
en de treden
van de grote trap
ย
je dacht dat zij
beneden was
ging in controle
zachtjes kijken
ย
maar er gaf
niemand thuis
in dit huis dat
toch zo eigen was
ย
weer boven
zat zij voor
te lezen voelde
jij het warme bed
ย
ze lachte toen
haar ogen keken
het voelde goed om
een geheim te delen
ย
ย
wil melker
11/02/2020
Een gevoelvol gedicht en zij was zo blij! Mooi verwoord Wil. Hartelijk liefs, Corry.*