Jaren geleden, toen ik in het AMC-ziekenhuis werkte, liep ik tijdens mijn pauzes regelmatig even langs bij patiënten die alleen waren. Soms was een kort gesprek al genoeg om iemand even het gevoel te geven dat hij of zij niet alleen was.Er was daar een vrouw met Alzheimer. Haar man kwam haar iedere dag bezoeken. Maar telkens wanneer hij bij haar was, keek ze hem aan en vroeg:

“Wie ben jij?”Ze herkende haar eigen man niet meer.Op een dag vroeg ik hem voorzichtig:“Is dat niet ontzettend moeilijk voor u?”Hij keek me aan en antwoordde heel rustig:

“Mijn vrouw weet niet meer wie ik ben… maar ik weet het wel. Zij is de vrouw van mijn leven.”Die woorden zijn me altijd bijgebleven.Ze konden geen kinderen krijgen, maar waren wel vijftig jaar met elkaar getrouwd. Een heel leven samen.Een paar maanden later hoorde ik dat haar man was overleden. Niet lang daarna werd zij overgebracht naar een verzorgingstehuis.Ik moest vaak aan hen denken.Twee mensen die bijna hun hele leven samen hadden gedeeld. En uiteindelijk wist zij niet meer wie hij was, terwijl hij nog precies wist wie zij was.Toch bleef hij komen.Iedere dag opnieuw.Niet omdat zij hem nog herkende.Niet omdat hij iets terugverwachtte.

Maar simpelweg omdat hij van haar hield.Misschien is dat voor mij wel de puurste vorm van liefde:blijven houden van iemand, zelfs wanneer die persoon jou niet meer kan herinneren.Want echte liefde zit niet altijd in wat de ander nog weet.Soms zit liefde in degene die blijft. ❤️