(1 stemmen, gemiddelde score: 5,00 van de 5)
Inloggen om een beoordeling te kunnen geven - klik hier
Nog geen lid? Maak dan een (gratis) account aan - klik hier

Aan het laden...

“In mijn gedicht zoek ik niet naar gevoelens, maar naar beelden die blijven ademen nadat alles weg is.”

Elke ochtend spreek ik zacht tegen zijn portret,
dat op het nachtkastje ademt
alsof het iets wil bewaren.
Het huis zucht in zijn kieren,
en buiten vouwt een berk het licht naar binnen
als een brief die nooit durfde worden geopend.

Ik leef tussen werelden,
vertrek steeds weer voordat ik ooit echt land.
In mijn huid beweegt een echo
als wind die nergens blijft,
een sleutel zonder deur
Koud van vergeten vingers.

Maar hij dwaalt in mij
als late zon
die blijft hangen in stof.

’s Nachts knoop ik sterren aan elkaar
tot een dun, trillend web
waarin enkel mijn herinnering nog beweegt.
Mijn hart bewaart de geur van thuis
een contour die zich losmaakt van het licht.
Hoog boven mij
strijkt een vogel mijn gedachten glad.

Misschien vind ik de weg terug
wanneer de wind mijn naam uitspreekt
en me meevoert naar het huis
waar het licht
mij weer kan vinden.