Ik stond voor een deur die nooit openstond.
Nu is er stilte, een muur van woorden die nooit zijn gezegd.
Ik draag vragen in mijn handen, maar niemand neemt ze aan.
En ik leer: soms is verlies geen dood,
maar een langzaam verdwijnen.
Ik zocht jouw blik, maar vond alleen de mist,
een lege plek waar ooit jouw warmte was.
De dagen gaan, maar jij blijft ver,
een schaduw van wat eens zo hecht en sterk.
Melden
wauw wat een prachtig gedicht ik heb echt even heel goed nagedacht ik ben zelf ook nog niet volwassen alleen vind ik het prachtig om gedichten te schrijven even men hoofd uit alles halen jij ook?
jazeker en het is ook een manier om jezelf te kunnen uiten.