Moest ik het dan zijn?
De pleister op de wonde?
Het raakt kant noch wal,
waar er twee kijven hebben
er twee schuld.
Onbegrijpelijk, maar toch
mocht ik je wel.
Gecompliceerd maar aardig.
Maar de verschillen waren
zo hemelsbreed.
Ja, zo is het leven,
geven en nemen.
Wat heb je eraan,
al dat geruzie, waar hadden
wij het over?
Ik laat je gaan, net zoals
een boom zijn bladeren verliest,
en in de lente weer verse bladeren krijgt.
Het is beter zo,
Het is niet zo gemakkelijk,
je krijgt het niet cadeau.