(0 stemmen, gemiddelde score: 0,00 van de 5)
Inloggen om een beoordeling te kunnen geven - klik hier
Nog geen lid? Maak dan een (gratis) account aan - klik hier

Aan het laden...

Fluisteringen van haar hart.

Zijn blauwe ogen en zijn glimlach waren het eerste wat ze zag en daarmee viel ze een klein beetje voor hem. Hij pakte haar hand vast, keek haar in haar ogen aan en ze wisten allebei dat dit goed zat.

Ze zagen elkaar elke dag. Elke dag leerden ze hem beter kennen, ook al bleef hij op afstand op haar af te wachten.

Hij begon tegen haar te praten, en door het geluid van zijn stem werd haar hele hart gevuld met een warm oranje licht.

Daardoor leerde ze zijn angsten kennen, zijn angsten die hem tegenhielden omdat hij eerder pijn had geleed.

Ze zag zijn innerlijke kind, voelde zijn gevechten die hij altijd wint en ze zag een volledige toekomst met hem op de voorgrond.

Zij tweeën, met een baby onderweg. Zij hoefde zich nooit meer zorgen te maken en hij zorgde daarvoor.

Het is augustus en de zomer begon na te zomeren.  

Voor hem voelde het ook fijn, ook zo ongedwongen en vrij.

Ze wilde hem zo snel mogelijk zien, maar hij moest weg.

Hij wilde naar haar toe, maar zij was weg.

Zijn stem veranderde haar vanbinnen. De warmte, de rust, de geborgenheid waar zijn geluid mee was verbonden.

Maar zij hield afstand. Ze is te bang om weer verliefd te worden en te vallen voor iemand die haar pijn zou kunnen doen. En toch begon ze heel snel voor zijn hart te voelen. Voor zijn fluisteringen van zijn hart. En ze wilde voor altijd verbonden blijven met dit gevoel.

De deur van veiligheid had hij omgebogen. Zo kon hij daar doorheen lopen, en haar exact de veiligheid bieden wat ze nodig zou hebben.

Iemand die haar voor altijd veilig zou stellen en geen sleutel meer nodig zou hebben. Want al haar deuren waren ineens verdwenen. Er stond alleen nog één deur.

En deze deur zat enorm klem, en hij wou geen moeite meer geven.

Het gejuich van haar hart werd zachter en ze begon te huilen. Het verdriet overschaduwde het complete gevoel.

Haar hart praatte zo zacht dat ze het bijna niet meer kon horen. Ze moest haar oor bij haar hart houden, maar zelfs met haar uiterste best lukte het niet.

Maar dan ineens kon ze gefluister horen. Haar hart fluisterde dat dit het net niet is. Dat het weer een voorproefje is van wat gaat komen.

“Maar wie gaat er dan komen? Ik wil zo graag weten wie er gaat komen.” Zei ze.

Ik wil een partner die mij liefheeft en mij verdedigd en beschermt tegen al het kwaad.

Haar hart fluisterde terug: “Die man is onderweg.”

Ze begreep het niet. Waarom zou dit niet gewoon genoeg kunnen zijn?

Terwijl ze klaar is voor een nieuw begin. De verleden pijn ligt nu achter haar, en wat zij het allerliefste wil ligt ver van haar af.

Maar zijn hart praat nog steeds met de hare.

Maar ze zijn er allebei nog niet klaar voor. En misschien zullen ze elkaar nooit weer tegenkomen, en misschien komen ze elkaar tegen in een volgend leven.

Nu, ligt zij, met haar rommelige haar en hoed, in het gras. Ondergedompeld in het puin van haar liefdespijn. En het verlies van iemand die had kunnen zijn.

Zij heeft het verscheurd. Zij heeft het afgewezen, om haar emoties te beschermen.

Was ze dan wel al geschikt om opnieuw de liefde te beleven?

Was ze er alweer klaar voor om opnieuw te duiken in het onbekende water?

Maar nu moet ze hem weer loslaten, want hij is verdwenen. Weg. Onbereikbaar voor altijd.

Houdend van hem, hij houdend van haar met al hun hart en ziel en hij zal nooit weten wat zij daadwerkelijk voor hem voelde.

Ik had gewild dat je mijn woorden kon lezen, horen en zien. Maar nu heb ik al jouw brieven verscheurd uit angst dat je mij pijn zou doen.

Ik heb je telefoonnummer voor altijd verwijderd en nu zit ik met het verdriet en de pijn. Alsnog.

Mijn hart kan hard zijn, mijn geest nog harder, maar mijn zachte liefde zal voor altijd voor jou blijven bestaan in een ruimte van sterren.

Jij zal nooit mijn echte gevoel te weten komen, en nu moet ik jou loslaten. Ik zal rouwen en tranen, maar dit wil ik helemaal niet. Ik wil je zien, ik wil weten hoe het voelt om je gezicht aan te raken. Ik wil weten hoe het voelt als je mijn aanraakt. En nu zal daar nooit achter komen.

Terwijl ik hoop dat jij mijn telefoonnummer nog hebt en mij een bericht zal sturen. Misschien een keer ineen dronken bui wanneer dit makkelijker is om te doen.

Ik kan de hoop nog niet loslaten. Ik hoop. Ik ben iemand die hoopt.

Want deze band gaat verder dan dit leven. Jij en ik hebben een spirituele band, of we dit nu willen of niet.

Ik wil je telefoonnummer terug. Nu. Of is dit een geschenk? Zal ik iemand krijgen die nog beter zal zijn dan jij? En zal jij iemand tegenkomen die beter bij jou past?

Ook al vond ik dat wij heel goed bij elkaar pasten.

Voor het eerst deed ik het licht weer aan in mijn hart en begon met schijnen.

De wind voelde als een zegen, de regen als een welkom, de mist als een beginnende lente en de bomen en de bloemen als een opening naar meer.

Maar nu, twee weken later, zit ik weer hier in eenzaamheid en alleen.

Deze keer met verdriet omdat ik jou nu moet gaan loslaten en moet gaan missen. Iemand die ik net leerde kennen, en nu wil ik nooit meer naar buiten.

Want de zon is te fel, de wind waait te hard, de bloemen waren nog maar twee centimeter boven de grond en de mist is gewoon mist.

Ze neemt nu haar nieuwe kleren mee naar het water, en stapt in haar boot. Samen met haar hond en drie katten vaart zij verder over de sloot, een zee van liefde.

Vaarwel heerser over Helden, zij zal nu verder leven met alleen de fluisteringen van haar hart.