(0 stemmen, gemiddelde score: 0,00 van de 5)
Inloggen om een beoordeling te kunnen geven - klik hier
Nog geen lid? Maak dan een (gratis) account aan - klik hier

Aan het laden...

Mijn broer had passie voor de zangkunst en stijldansen in zijn goede jaren. Lijdt sinds paar jaar aan een vorm van Alzheimer die hem sterk beperkt. Na een bezoek vorige week schreef ik onderstaand gedicht.

Sluiers van smart

Gisteren, een donkere dag

vol schaduwen die verwonden,

die het heldere denken begrenzen,

al zoveel dagen,

in het afgelopen jaar.

Schaduwen in het hoofd

zonder zonlicht,

de weerslag van fysiek verval.,

een onafwendbare loop

die dwingt om te gaan.

Beseffen wat er was,

en zien wat er is,

tot sprakeloosheid gedoemd.

Weerklank zonder woorden

brengt een diepe eenzaamheid;

een beproeving die niemand kent.

Een stoel met wielen

steunt nu de voeten,

die ooit de dansfiguren tekenden,

met passie en in ritme,

op de vloer van betere dagen.