Zijn gezicht is strakgetrokken,

het verraad geen biet.

Hij spreekt over onzichtbare mensen,

verstaan doe ik het niet.

Zijn hand gaat harder beven.

Woorden; laag en luid.

Twinkelende ogen kijken mij aan.

Mijn vader, mijn lach, mijn traan.

Zijn verstand kan het niet meer volgen,

ook de dingen die ik van hem leer.

Hij begrijpt het niet,

uitleggen mag ik weer.

Zijn koffie gaat over zijn kleren.

Vloeken; kwetsend en wreed.

Eigenbeschikking is zijn goed.

Mijn vader, mijn pijn, mijn moed.

Zijn liefde voor lezen en politiek,

het altijd willen weten.

Hij legt het je allemaal uit,

en soms wil ik het liefst vergeten.

Zijn wereld draait om hem.

Drammen; gericht en alleen.

Wij passen daar gewoon niet meer in.

Mijn vader, mijn basis, mijn begin.

Ik houd hem vast,

de man die ik aanbid.

Ik herinner hem,

terwijl hij bij mij zit.

Mijn ogen die volspringen.

Mijn vader, alleen nog in kleine dingen.