Ik sta met 1 been in het heden en met 1 been in het verleden.
En ben weer tijd aan verkeerde dingen aan het besteden.
Ik wil verder maar mijn hoofd blijft onbekend gebied betreden.
Ik heb zo vaak om verandering gebeden.
Nu is die verandering hier en ben ik nog niet tevreden.
Tijdens het lopen van deze route heb ik veel geleden.
Ik ben meters in een diep ravijn gegleden.
En eenmaal hier beneden,
Kom ik erachter wat ik al die jaren heb vermeden
Toch ben ik nog niet uitgestreden.
Ik heb mezelf lange tijd niet aanbeden.
Tot nu in het heden.
Waar ik afscheid neem van moeilijkheden.
Want ik heb lang genoeg geleden.
En na al mijn smeekbeden.
Leer ik eindelijk mijn eigen hoofd te kneden.
Een stukje van mij is overleden maar ik had een goede reden.