Met de inkt van onvolkomen woorden,

de splinters van leed

teken ik mijn spiegel gebroken.

~

Onder een rouwkleed bedolven,

doordrenkt met zoute waterstromen;

mijn ziel, door de leugen bedrogen.

~

De genadevolle waarheid blaast hoge golven,

waardoor een diep gerimpeld laken

van mijn wezen glijdt.

~

De liefde bedaart het suizen,

de splinters zinken diep

in het onbewogen water.

~

De lenzen van het afgebogen licht corrigeren,

de pupillen van Jezus reflecteren

Zijn schoonheid —

een bruidsjapon met mijn ziel verweven.